13 Strokes

Short experimental film

TRAILER

Play Video about 13 Strokes film by Ioulia Lymperopoulou

Ψυχαναλυτική και υπαρξιακή δυστοπία μυστηρίου

Για να γράψω και να δημιουργήσω τη μικρού μήκους πειραματική ταινία «13 Strokes…» εμπνεύστηκα από το διήγημά μου «Δεκατρείς Χτύποι», επικεντρώνοντας στην καρδιά της αφήγησης, το ανίατο τραύμα που συνεχίζει να καταλαμβάνει χώρο στις σκέψεις και καταλήγει να απορροφά ζωτική ενέργεια. Μερικές φορές μέσα από ενύπνια, όπου παίρνει διαφορετικές ή επαναλαμβανόμενες μορφές, ακόμα και με εξελισσόμενο τρόπο, στο χρόνο.

 

Ο χρόνος ήταν βασικό στοιχείο στη μικρού μήκους ταινία μου. Ο χρόνος τον οποίο οι άνθρωποι αφιερώνουν σε σημαντικές σχέσεις δημιουργώντας βαθείς δεσμούς, από τους οποίους πηγάζει ένα νήμα που ξεπερνά τη διάστασή μας, υπερβαίνει τον θάνατο, και αναπόφευκτα καθορίζει τη ζωή μας.

 

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο, ως διαφορετική οπτική της σύλληψης της ιδέας του χρόνου, ήταν η εσωτερίκευση της εμπειρίας και της υποκειμενικότητας, με την οποία η εμπειρία διατηρείται στη μνήμη και ίσως αναβιώνεται νοητικά ή ανασύρεται συναισθηματικά.

 

Η δύναμη των ευσεβών σκέψεων, επομένως, των αναμνήσεων, των ανεκπλήρωτων προσδοκιών, των επιθυμιών και της φαντασίας μπορεί να διαμορφώσει μια νοητή σφαίρα, τόσο πραγματική όσο και πλασματική, όπου μπορούν να διοχετευθούν οι διαστάσεις του χρόνου – παρελθόν, παρόν και το αγέννητο ακόμα, κι όμως διαρκώς υπό διαμόρφωση, μέλλον.

 

Μόλις βυθιστεί σε αυτόν τον φασματικό κόσμο, ένα πέρασμα που εκφράζεται από το εισαγωγικό animation και το ποίημα, αρχίζει τελικά ένας αγώνας, με τον εαυτό του, με τις αναμνήσεις, τις οποίες βλέπουμε μέσα από έναν παραμορφωτικό καθρέφτη, και με το τραύμα. Η αναζήτηση της αλήθειας στα βάθη είναι μια μάχη ζωής και θανάτου με αβέβαιο αποτέλεσμα. Αφού το τραύμα δεν ξεπερνιέται πάντα.

 

Σε αυτό το εσωτερικό ταξίδι, οι φωτογραφίες μοιάζουν με τις φλασιές που αναδύονται σαν τυχαία αρχεία από τους φακέλους της μνήμης μας. Εξυπηρετούν διαφορετικές λειτουργίες με τον τρόπο που χρησιμοποιούνται. Μόνο φαινομενικά ξεδιπλώνουν μόνο μια γραμμική αφήγηση, καθώς ο χτύπος του ρολογιού στο κενό δίνει τον ρυθμό, ως επιπλέον υπενθύμιση της διανοητικής και ψυχικής μας ικανότητας να υπερβαίνουμε τον χρόνο και να τον κάνουμε να μοιάζει παγωμένος, ανοίγοντας, σε αυτήν την περίπτωση, συμβολικά μια μεταφυσική πύλη πέρα από την οποία οι διάφορες διαστάσεις συναντιούνται.

 

Ο Ακίνητος Χρόνος, που χαρακτηρίζεται από τη δισδιάστατη σχεδίαση του ρολογιού, εκεί, έρχεται σε αντίθεση με τους χαρακτήρες που κινούνται στις σεκάνς. Ενώ όλα τα δισδιάστατα σχέδια αποτελούν έναν υπαινιγμό του τι ήταν πραγματικό, αληθινό ή όχι, είτε κυριολεκτικά είτε συμβολικά στην πρόσληψη της πραγματικότητας από τους χαρακτήρες και την προβολή της στο μυαλό τους.

 

Πιο συγκεκριμένα, ο αριθμός 13 είναι το όριο μεταξύ αυτών των δύο υπερβατικών τόπων. Εμφανίζεται επίσης «σε κίνηση» όταν οι στατικές φωτογραφίες κινούνται δεξιόστροφα, όπως ένα εκκρεμές ρολογιού ή με οπτική γωνία από κάτω προς τα πάνω, είτε για να δείξει την ασάφεια της κατάστασης, την αβεβαιότητα του αποτελέσματος, την κορύφωση των συναισθημάτων ή τον αγώνα μέχρι την τελευταία πνοή, πάντα με σκοπό να υπογραμμιστούν τα κλιμακούμενα συναισθήματα των χαρακτήρων στην αλληλεπίδρασή τους.

 

Τα συναισθήματα, όσο και η θέση των χαρακτήρων στη σχέση, η επίγνωσή τους επίσης ως προς την όλη κατάσταση και το σημείο μέχρι το οποίο μπορούν να ασκήσουν έλεγχο ή να ελεγχθούν από τον άλλον, από το ασυνείδητό τους ή από ένα μάτι πάνω που τους ξεπερνά, όλα διαφωτίζονται τεχνικά κυρίως από τις γωνίες λήψης και το αναβόσβημά τους που περιλαμβάνει κυριολεκτικά και των δύο την υπαρξιακή κατάσταση, το αν είναι ζωντανοί ή νεκροί εκείνη τη στιγμή και τον φόβο τού να εξαφανιστούν αν δεν υπάρχουν ή αν δεν διασωθούν στη μνήμη των αγαπημένων τους.

 

Από πλευράς κινηματογραφίας, η ενοποίηση μεθόδου και περιεχομένου εκφράστηκε με διάφορους τρόπους. Με τις διαφορετικές, για παράδειγμα, γωνίες λήψης OTS (Over The Shoulder) που χρησιμοποιούνται για να δώσουν την ψευδαίσθηση της κίνησης και της κυκλικότητας εδώ, όταν οι χαρακτήρες κοιτάζονται καταπρόσωπο σε μια μπερδεμένη και ανήσυχη κατάσταση του μυαλού, και ταυτόχρονα για να υπονοήσουν το ταραχώδες πέρασμα σε έναν άλλο χώρο και χρόνο.

 

Με τα ευθύβολα βλέμματα στην κάμερα, επίσης, που σπάνε το τείχος της απόστασης και σηματοδοτούν ένα σημείο συνάντησης συνείδησης και ασυνείδητου, στον άξονα μιας διαφορετικής χρονικής διάστασης, που υπογραμμίζουν μια στροφή στην επίγνωσή τους, πιο πολύ σαν ένα διεισδυτικό βλέμμα στα βασανισμένα και θολωμένα μυαλά τους, σκηνές-λήψεις τις οποίες οι θεατές καλούνται να παρακολουθήσουν ως μάρτυρες.

 

Ο στόχος αυτών των οπτικών, που τείνουν στην εμπλοκή του θεατή, ακόμα και με τη διέγερση συναισθημάτων ανησυχίας και δυσφορίας, είναι να κάνουν την εμπειρία πιο προσωπική.

13 strokes Poster 7